Μεθυσμένο Ημερολόγιο / Hunter S. Thompson


"Κι εσύ έτσι είσαι", είπε. "Πηγαίνουμε όλοι στα ίδια μέρη, κάνουμε τα ίδια πράγματα που κάνουν όλοι εδώ και πενήντα χρόνια και συνέχεια περιμένουμε να συμβεί κάτι". Σήκωσε το βλέμμα του και με κοίταξε. "Πήγα κόντρα στο ρεύμα, άνοιξα τα φτερά μου και ποια είναι η ανταμοιβή μου;" "Ρε κορόιδο", είπα. "Δεν υπάρχει ανταμοιβή, ποτέ δεν υπήρχε".


Μετάφραση: Αλέξης Καλοφωλιάς (Εκδόσεις ΟΞΥ)

Ικέτιδες του Ευρυπίδη / Πρόσκληση


Εκδήλωση θεατρικού αναλογίου αφιερωμένη στον Νίκο Χαραλάμπους

Οι Ικέτιδες του Ευριπίδη ανέβηκαν το 1978 από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ). Σαράντα χρόνια μετά η θεατρική ομάδα ΤΕΧΝΩΝ Θέατρο παρουσιάζει ανάγνωση του έργου σε νέα μετάφραση, προς τιμήν του σκηνοθέτη της παράστασης, Νίκου Χαραλάμπους.

Ο Ετεοκλής αρνείται να παραδώσει τον θρόνο της Θήβας στον αδελφό του και έτσι ο Πολυνείκης συμμαχεί με το Άργος και τον βασιλιά Άδραστο για να αλώσει την πατρογονική του πόλη. Οι Θηβαίοι νικούν αλλά αρνούνται να παραδώσουν τους νεκρούς στον Άδραστο.  Ο Βασιλιάς του Άργους καταφεύγει στην Αθήνα για να ζητήσει βοήθεια απ’ την πόλη, μαζί με τις μανάδες των εφτά στρατηγών, οι οποίες ικετεύουν την μητέρα του Θησέα, την Αίθρα. Ο Θησέας πρόθυμα πάει στη Θήβα και ζητά πρώτα με το καλό τους νεκρούς, οι Θηβαίοι αρνούνται ακόμη μια φορά και τότε ο Θησέας τους πολεμά για να τα καταφέρει.
Οι Ικέτιδες του Ευριπίδη, τραγωδία γραμμένη το 423 π.Χ., πραγματεύονται το ζήτημα του πολέμου, το τόσο διαχρονικό –δυστυχώς- θέμα. Την προηγούμενη χρονιά οι Αθηναίοι πολέμησαν τους παλιούς συμμάχους τους, τους Θηβαίους, και με περισσή τόλμη ο Ευριπίδης, με κίνδυνο να κατηγορηθεί όπως και ο Φρύνιχος για «οικεία κακά», γράφει αυτή την πολιτική αντιπολεμική τραγωδία, ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του πολέμου.
Οι Ικέτιδες στην Κύπρο ανέβηκαν, για πρώτη –και μοναδική έως τώρα- φορά, τέσσερα χρόνια μετά την κυπριακή τραγωδία, έπειτα ταξίδεψαν στην Αθήνα το 1979, το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς ανέβηκαν στην Επίδαυρο και επαναλήφθηκαν το 1984 και το 1994. Αποτέλεσαν την πρώτη επαγγελματική παραγωγή αρχαιοελληνικού δράματος και συγκεκριμένα τραγωδίας από Κύπριο σκηνοθέτη στον ΘΟΚ, είχε προηγηθεί το καλοκαίρι του 1976 η Ειρήνη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη. Ο Νίκος Χαραλάμπους με τους εκλεχτούς του συνεργάτες, Κολώτα, Χριστοδουλίδη και Ζιάκα, και μαζί με το dream team του Κυπριακού Θεάτρου ανεβάζει αυτή την τραγωδία, με νωπές τις μνήμες και τα τραύματα από τον δικό μας πόλεμο.
Οι Ικέτιδες του Χαραλάμπους κρίθηκαν ως μια πρωτοποριακή παράσταση για την εποχή εκείνη και ένα δείγμα σπουδαίας πρόσληψης της αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Με κυριότερο θέμα τους άταφους νεκρούς, τους δικούς μας αγνοουμένους, οι ηθοποιοί-Ικέτες ορθώνονται πριν την έναρξη της παράστασης για να διαλαλήσουν «Σήμερα ήρθαμε εδώ να ζητήσουμε τους νεκρούς μας, που μας αρνήθηκαν οι εχθροί, για να τους θάψουμε». Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, οι αγνοούμενοι πληθαίνουν αντί να μειώνονται και αυτό γιατί στον πόλεμο ο άνθρωπος και η ηθική καταργούνται.

ΙΚΕΤΙΔΕΣ του Ευριπίδη
Μετάφραση: Φώτης Φωτίου
Διαβάζουν οι ηθοποιοί:
Αίθρα / Αθηνά: Άννα Γιαγκιώζη
Θησέας / Ίφις: Νεοκλής Νεοκλέους
Άδραστος: Γιώργος Ευαγόρου
Ευάδνη / Παιδιά: Νιόβη Χαραλάμπους
Χορός: Τερέζα Ευριπίδου
Κήρυκας / Αγγελιοφόρος: Φώτης Φωτίου

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018 στις 20:30
Θέατρο Ανδρέας Χριστοφίδης – Θεατράκι ΡΙΚ
Είσοδος ελεύθερη
Πληροφορίες 99 87 05 85

Του Philip Roth


Από την συνέντευξη που παραχώρησε τον Φεβρουάριο του 2013 στην Le Monde.


«Δεν θέλω να είμαι άλλο σκλάβος των ασφυκτικών απαιτήσεων της λογοτεχνίας. Θα είμαι καλά χωρίς να γράφω. Ίσως ακόμα πιο ευτυχής. Για να είμαι ειλικρινής, είμαι ήδη πιο ευτυχής. Παραμένω πρωτάρης όσον αφορά το υπόλοιπο της ζωής.»

«Ανήκω σε μία γενιά αμερικανών συγγραφέων που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’30, μετά τον Χέμινγουεϊ- «μεθυσμένων» από τον καλλιτεχνικό ζήλο του Γκουστάβ Φλωμπέρ, το ηθικό βάθος του Τζόζεφ Κόνραντ, το μεγαλείο σύνθεσης του Χένρι Τζέιμς- οι οποίοι πίστευαν ότι έβαζαν πλώρη για μία ιερή αποστολή. Οι μεγάλοι συγγραφείς ήταν οι άγιοι της φαντασίας. Ήθελα κι εγώ να είμαι άγιος».

«Όταν αποφασίζει κανείς να «γίνει συγγραφέας», δεν έχει την παραμικρή ιδέα του τι είναι η συγκεκριμένη δουλειά. Όταν ξεκινά, γράφει αυθόρμητα από την περιορισμένη εμπειρία του, τόσο από τον «γραπτό», όσο και από τον «άγραφο» κόσμο. Είναι γεμάτος αφελή υπερβολή. «Είμαι συγγραφέας!». Όπως το επιφώνημα «είμαι εραστής!». Το να δουλεύεις ωστόσο σχεδόν κάθε μέρα επί πενήντα χρόνια- είτε είσαι συγγραφέας, είτε εραστής- αποδεικνύεται τελικά πολύ απαιτητική δουλειά και δύσκολα η πιο ευχάριστη από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.»

«Οφείλει κανείς να αναγνωρίσει το θρίαμβο της οθόνης. Το διάβασμα, είτε σοβαρό, είτε επιπόλαιο, δεν έχει καμία τύχη μπροστά στην οθόνη».

«Ένας σοβαρός αναγνώστης λογοτεχνίας είναι ένας ενήλικας, ο οποίος διαβάζει, ας πούμε δύο ή περισσότερες ώρες τη νύχτα, τρεις ή τέσσερις νύχτες την εβδομάδα, και στο τέλος δύο με τριών εβδομάδων έχει τελειώσει το βιβλίο. Ένας σοβαρός αναγνώστης δεν είναι κάποιος που διαβάζει για μισή ώρα κάποια στιγμή και ξαναπιάνει πάλι το βιβλίο μία εβδομάδα αργότερα στην παραλία. Οι σοβαροί αναγνώστες την ώρα που διαβάζουν δεν απασχολούνται από τίποτα άλλο. Βάζουν πρώτα τα παιδιά για ύπνο και μετά διαβάζουν. Δεν βλέπουν τηλεόραση στο ενδιάμεσο ή διακόπτουν για λίγο για να ψωνίσουν μέσω Ιντερνετ και να μιλήσουν στο τηλέφωνο».

«Αναμφίβολα ο αριθμός των σοβαρών αναγνωστών μειώνεται γοργά, ειδικά στην Αμερική. Η αιτία φυσικά δεν είναι απλώς οι πολλαπλοί περισπασμοί της σύγχρονης ζωής. Οφείλει κανείς να αναγνωρίσει το θρίαμβο της οθόνης. Το διάβασμα, είτε σοβαρό, είτε επιπόλαιο, δεν έχει καμία τύχη μπροστά στην οθόνη: πρώτα την οθόνη του κινηματογράφου, μετά την οθόνη της τηλεόρασης, σήμερα τις οθόνες των υπολογιστών που εξαπλώνονται συνεχώς, μία στην τσέπη σου, μία στο γραφείου σου, μία στο χέρι σου και σύντομα, μία ενσωματωμένη μεταξύ των ματιών σου». 

"Σε τριάντα χρόνια, αν όχι συντομότερα, αυτοί που θα διαβάζουν σοβαρή λογοτεχνία θα είναι τόσοι όσο αυτοί που διαβάζουν σήμερα λατινική ποίηση."

«Ποτέ δεν υπήρξε μία Χρυσή Εποχή για το σοβαρό διάβασμα στην Αμερική. Δεν θυμάμαι ωστόσο ποτέ στη ζωή μου η κατάσταση να ήταν τόσο άσχημη για τα βιβλία- με όλη τη σταθερή προσήλωση και την αδιάσπαστη συγκέντρωση που απαιτούν- όπως σήμερα. Και θα είναι χειρότερα αύριο και ακόμα χειρότερα μεθαύριο».

«Σπάνια ένας συγγραφέας είναι σίγουρος από την αρχή. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: είσαι γεμάτος αμφιβολίες, βουτηγμένος στην αβεβαιότητα και την αμφιβολία. Ο Χένρι Τζέιμς το μεγάλο αυτό «κεφάλαιο» της αμερικανικής λογοτεχνίας, ο μυθιστοριογράφος των μυθιστοριογράφων, ο δικός μας Προυστ, το έθεσε τέλεια όταν μίλησε, σε μία ιστορία του, για την αποστολή του συγγραφέα. «Δουλεύουμε στο σκοτάδι- και κάνουμε ότι κάνουμε- δίνουμε ότι έχουμε. Η αμφιβολία μας είναι το πάθος μας και το πάθος μας είναι το έργο μας. Τα υπόλοιπα είναι η τρέλα της τέχνης».  

Round Mountain, Νεβάδα / Αλ Μάζαρικ


αργά το βράδυ ο άνεμος γίνεται
μίμος ένα είδος ηχούς
μέρος της μεγάλης φιλαρμονικής
των κογιότ της ερήμου
ομάδες με ταμπούρλα και σάλπιγγες

τρομάζοντας τις μοναδικές αγελάδες
σ’ αυτό το μέρος του κόσμου
που’ χουν τόσο γλυκό φασκόμηλο
να βοσκήσουν

κι αν είσαι ξύπνιος μέχρι αργά
διαβάζοντας την πέτρινη πλάκα
του φεγγαριού

ή προσπαθείς να καταλάβεις τον
κώδικα των ονείρων σ’ ένα χάρτη
εξόδου απ’ αυτό το μέρος

μπορείς να δεις ανθρακωρύχους σε
φορτηγά που έρχονται και φεύγουν

τα δρομολόγιά τους ένας κύκλος
απ’ τη νταλίκα στο βουνό
κι απ’ το βουνό στη νταλίκα

κι αν είσαι ακόμη εδώ
το πρωί μπορείς να
περπατήσεις σε έρημο νεκροταφείο

ακολουθώντας τις αγελάδες και τον άνεμο
μπορείς να δεις πλαστικά λουλούδια
μέσα σε σκουριασμένες κονσέρβες
να ξεπετάγονται μέσα από πέτρινους τάφους

μπορείς να δεις τις ημερομηνίες
να δεις πως κανείς δε μένει αρκετά
ώστε να πεθάνει εδώ

στοίβες αγριόχορτων και πλαστικά λουλούδια
σ’ έναν πεσμένο φράκτη
με τον ήλιο να βρίσκεται στη γραμμή εκκίνησης
έτοιμος να διασχίσει την κοιλάδα

και τις εκατοντάδες των ελαστικών
που συγκρατούν οροφές τροχόσπιτων
το κέντρο του στόχου
ντόνατς για τον πεινασμένο άνεμο


Μετάφραση: Γιώτα Παναγιώτου

[Ποίημα, που μαζί με μερικά ακόμη, δεν μπήκε στην έντυπη μορφή του αφιερώματος που υπάρχει στο τέταρτο τεύχος του Straw Dogs magazine, για τον Αλ Μάζαρικ]

...και για μουσικό χαλί, στο repeat αυτό...