Η χρεωκοπία του Ζεν / Leonard Cohen

[...] Όταν οι «άντρες είναι βλάκες και οι γυναίκες τρελές»
κι όλοι κοιμούνται στο Σαν Χουάν και το Κάγκουας
κι όλοι είναι ερωτευμένοι εκτός από εμένα
κι όλοι έχουν μια θρησκεία κι ένα ταίρι
και μια μεγαλοφυία για την μοναξιά τους –
 
Όταν μπορώ να αργοκυλώ σε όλο το σύμπαν
και να γδύνω μια γυναίκα χωρίς να την αγγίζω
και να τρέχω άσκοπα για να ουρήσω
και να προσφέρω τους τεράστιους αργυρούς μου ώμους
στο φεγγάρι που έχει το μέγεθος καρφίτσας –
Όταν η καρδιά μου έχει, όπως συνήθως σπάσει
για την εφήμερη ομορφιά μιας γυναίκας νέας
και όλα τα σχέδια το ένα μετά το άλλο
ξεθωριάζουν σαν βασίλεια χωρίς γραφή
και, κοίτα, αγκομαχώντας φτάνω στο σταθμό
της ασύγκριτης μοναξιάς της Σαχάρας
και αναδεύω τον αέρα μέσα σε σκοτεινό κέλυφος
εύκολης λησμονιάς –
γιατί να ριγώ πάνω στο βωμό της ενόρασης;
γιατί να πρέπει να θέλω να χαμογελώ για πάντα;
 
 
Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου