Το στομάχι του Garfield / Roland Orcsik

Ταξίδι πουθενά.
Θα νιαούριζα πάνω κάτω στο Παρίσι
όπως ακριβώς κάνω κι εδώ στο ίδιο μου το δωμάτιο.
Γιατί δηλαδή ν’ αφήσω τον άνετο
ομφαλό του κόσμου μου;
Η Αδριατική είναι το μακρινότερο που θα έφτανα,
κι αυτό αν κάποιος φυσικά με πέταγε μέχρι εκεί.
Οριζόντια στάση, η ιερή.
Άσε τους να τρέχουν όσους δεν έχουν μπύρα.
Δεν υπάρχει χώρος για νοσταλγία.
Άσε τους ν’ αναμασούν το παρελθόν, αυτούς που τους νοιάζει γι’ αυτό.
Ο καθένας με τα γούστα του.
Τα δικά μου απαιτούν ένα μπιφτέκι με σάλτσα
και στο καπάκι έναν καλό καφέ.
Ο δικός μου θεός είναι μικροσκοπικός,
γι’ αυτό το στομάχι μου τον βολεύει μια χαρά.


Μέσα από το τεύχος #5 του Straw Dogs magazine
Μετάφραση: Γιώτα Παναγιώτου