Κόκκινο βουνό, Αγκάθα Κρίστι και αγάπη / Al Masarik

ο γάτος παίζει μ’ ένα σπασμένο κομμάτι
από τασάκι, το παιδεύει σαν ποντίκι
ενώ εσύ ξαπλώνεις στη μεριά σου
κλαίγοντας με λυγμούς, πονάνε τα σωθικά σου
απ’ την Αγκάθα Κρίστι
το βιβλίο που σου πέταξα
μπουχτισμένος απ’ τ’ αναθεματισμένα σου μυστήρια
μπουχτισμένος απ’ τη γκρίνια σου
μπουχτισμένος από σένα.

ο γάτος τρέχει ολόγυρα στο δωμάτιο
γυαλί στο στόμα του
κάποιος θησαυρός, κάτι από πουλί
αναγκάζομαι να πάω ξωπίσω του
αυτός τρέχει στο καθιστικό
ακολουθώ
κοιτώ το γραφείο μου
τα ποιήματα που τσαλάκωσες
και τα ‘ριξες στο πρόσωπό μου.

γλυκιά μου, πονάνε και τα δικά μου σωθικά
Κόκκινο Βουνό, όχι Αγκάθα Κρίστι
όλα μωβ παντού στο γραφείο μου
τα βιβλία μου, τα ποιήματά μου
η γραφομηχανή στο πάτωμα
μελανιασμένη και λερωμένη
μοιάζει αμήχανη.

Η Αγκάθα Κρίστι ανοιχτή
στον καναπέ, το κάλυμμα
σκισμένο

ο γάτος με κοιτάει
καθώς του παίρνω
το γυαλί του

γλυκιά μου, σ’ αγαπώ
τί στο διάολο ήταν όλο αυτό τελοσπάντων;


Μέσα από το 4ο τεύχος του Straw Dogs magazine
Μετάφραση: Γιώτα Παναγιώτου