Storyville / Η συνοικία των κόκκινων φαναριών

Είναι ευρέως γνωστό, ανά τον κόσμο, πως η Νέα Ορλεάνη θεωρείται η πρωτεύουσα και η γενέτειρα της τζαζ μετρώντας σχεδόν τρεις αιώνες ζωής και κουβαλώντας μέσα της μουσικά ονόματα-τέρατα. Αυτό που ίσως δεν είναι και τόσο γνωστό είναι πως στην ιδρυθείσα από τους Γάλλους το 1718 μεγαλύτερη πόλη της Λουιζιάνα, υπήρξε επί δύο δεκαετίες (1897-1917), η μοναδική περιοχή της Βορείου Αμερικής (πιθανώς κι ολάκαιρης της Αμερικής) στην οποία η πορνεία δεν ήταν απλώς κοινότυπο και καθημερινό αλλά κοινωνικώς αποδεκτό και νόμιμο φαινόμενο. Ο λόγος φυσικά για την περιοχή, ή καλύτερα την συνοικία, της Storyville.
  Η ιστορία λέει πως το 1897, ο επιφανής δημοτικός σύμβουλος της πόλης Sidney Story, τόνισε την αναγκαιότητα ύπαρξης ρυθμιστικών μέτρων που θα έλεγχαν το υπό άνθιση φαινόμενο της πορνείας στην περιοχή. Για τον λόγο αυτό, πρότεινε όπως συσταθεί μια νομοθετική διάταξη με την οποία το εν λόγω φαινόμενο θα ρυθμιζόταν πλέον άμεσα, επίσημα και κυρίως νόμιμα. Το Συμβούλιο της πόλης, ενέκρινε και πέρασε την διάταξη που έγραψε ο ίδιος ο Story (εξού και τέτοια η ονομασία της πόλης), εφόσον έτσι η ανάπτυξη κι η σταθερότητα της περιοχής θα έρχονταν με ελεγχόμενο πλέον τρόπο και με τον νόμο φυσικά παρόν. Κάπως έτσι, η περιοχή μεταξύ των δρόμων του North Robertson, North Basin, Iberville και του δρόμου του νεκροταφείου του St. Louis (μια περιοχή 16 τετραγώνων!) οριοθετήθηκε και «χρήστηκε» επισήμως ως η περιοχή των κόκκινων φαναριών, ως η περιοχή που έμελλε να μείνει γνωστή, ανάμεσα σ’ άλλα, με την ονομασία The District.
  Μια πόλη λοιπόν, απαρτισμένη από ταβέρνες, πορνεία, σαλούν, με αίθουσες χορού, με καταγώγια και μπαρ, μαιτρέσες και πελάτες. Ένας κόσμος πρόστυχος, στον οποίο το αλκοόλ έρεε ασταμάτητα, η τζαζ δεν έπαυε ποτέ να ακούγεται, ο ήχος απ’ τα πιάνα και οι φωνές απ’ τα μπουρδέλα δεν εξαντλούνταν ποτέ. Πέραν των κατοίκων της, πολλοί ήταν οι περαστικοί που έφταναν, από διάφορες πόλεις και πολιτείες, στον σταθμό που γειτνίαζε με την Storyville κι από κει κατέληγαν και περιδιάβαιναν ετούτη την πόλη-ατραξιόν, ξεδιψώντας με μια δόση αμαρτίας και νόμιμης πλέον παρανομίας.
  Άλλωστε, οι «τουρίστες» ήταν κάτι που οι κύριοι του Συμβουλίου, επιθυμούσαν διακαώς να βλέπουν στην πόλη. Γι ‘αυτούς μάλιστα είναι που καμώθηκαν και εκδόθηκαν τα, τυπωμένα στα σαλούν του κολασμένου ετούτου μέρους, «Μπλε βιβλία». Ταξιδιωτικοί οδηγοί στους οποίους τα μοναδικά αξιοθέατα ήταν τα μπουρδέλα της περιοχής. Μια πολλά υποσχόμενη και ερεθιστική πρόγευση αφού στις σελίδες τους υπήρχε η περιγραφή των υπηρεσιών και οι τιμές απ’ το κάθε μπουρδέλο, συνοδευμένα φυσικά με φωτογραφίες των κοριτσιών που διέθεταν. Για την ιστορία, στα «Μπλε Βιβλία» υπήρχε πάντα ενεπίγραφα το μότο «Order of the GarterHoni Soit Qui Mal Y Pense», που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «Shame to Him Who Evil Thinks».
  Στην πόλη λοιπόν ετούτη, όπου οι νέγροι και οι λευκοί συνυπήρχαν, όπου οι τιμές στα πορνεία διαφοροποιούνταν αναλόγως δρόμου και αναλόγως της κατάστασης του μπουρδέλου (50 σεντ κόστιζε στις τρώγλες ενώ στα μεγάλα σπίτια έφταναν ακόμα και τα 10 δολάρια), έζησαν για δυο δεκαετίες κατακάθια, αποβράσματα, παράνομοι κι αμαρτωλοί, τόπακες και περαστικοί-ταξιδιώτες, σε ένα εντελώς νόμιμο περιβάλλον με τις αρχές να διαιωνίζουν και να υποστηρίζουν την ύπαρξή του, αφού απ’ αυτό επωφελούνταν οικονομικά.
  Εξάλλου, οι γειτονικές περιοχές της Storyville, το North Rampart και το North Claiborne, αποτελούσαν για χρόνια το επίκεντρο της τζαζ και των μπουρδέλων, αριθμώντας μάλιστα σε κάποια φάση πάνω από 2000 ιερόδουλες ενώ γύρω στα τέλη του 1890, η κυβέρνηση της Νέας Ορλεάνης, ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο μ’ αυτό της StoryVille, νομιμοποίησε κι άλλες περιοχές ως τέτοιες, κυρίως στα βόρεια λιμάνια όπου ήταν εγκατεστημένοι Γερμανοί και Ολλανδοί μετανάστες.
  Το τέλος της Storyville, άρχισε να γράφεται το 1917, με την επιστροφή των Αμερικανών στρατιωτών από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη θέα μιας τέτοιας πόλης και έχοντας πια μια ρεφορμιστική τάση και προσέγγιση για τη ζωή, θεώρησαν πως η πορνεία έπληττε την δημόσια υγεία και κατ’επέκταση θα έπρεπε να σταματήσει να υφίσταται. Μετά από πολλές διαμάχες μεταξύ των κατοίκων και του στρατού (καθώς και άλλων ομάδων που βοηθούσαν το έργο του, όπως το Αμερικανικό Ναυτικό και η American Social Hygiene Organization), η πόλη έπαψε να υφίσταται πια ως τέτοια. Οι αντιδράσεις στο άκουσμα της απόφασης αυτής ήταν πολλές - ανάμεσα τους κι αυτή του Martin Behrman, δημάρχου της Νέας Ορλεάνης, ο οποίος δήλωσε «you can make prostitution illegalbut you can't make it unpopular».
  Έως και το 1920, η περιοχή προσπάθησε να διατηρήσει την αμαρτωλή της ταυτότητα, συνεχίζοντας να λειτουργεί κάποια καμπαρέ και κάποια σαλούν, αλλά πλέον υπό την αυστηρή επίθεση των Αστυνομικών Αρχών ενώ μια δεκαετία αργότερα, επήλθε το οριστικό της τέλος αφού κατεδαφίστηκε ολοσχερώς και τη θέση της πήρε το περιβόητο Iberville Projects.
  Η ιστορία της σπάνιας περίπτωσης της πόλης, έγινε γνωστή μετά τον θάνατο του Γάλλου φωτογράφου John Ernest Joseph Bellocq ο οποίος το 1971 εξέδωσε βιβλίο με τον τίτλο «Storyville Portraits» (προλογισμένο από την γνωστή φωτογράφο Susan Sontag). Το σπάνιο αυτό αρχειακό υλικό, οι φωτογραφίες και τα αρνητικά του Γάλλου φωτογράφου δεν βρέθηκαν ποτέ στην ολότητά τους. Παράλληλα, η ιστορία της πόλης τούτης, παρουσιάστηκε και μεταφέρθηκε και στο πανί - το 1947, το 1978 και το 1992 με τις ταινίες, New OrleansPretty Baby και Storyville αντίστοιχα.
  Τέλος, μπορεί η τζαζ να μην γεννήθηκε στην Storyville αλλά σίγουρα άνθισε τόσο εκεί όσο και στις γύρω περιοχές. Από κει άλλωστε ξεκίνησαν οι Buddy BoldenJelly Roll Morton και Pops Foster, από κει άλλωστε πέρασαν οι Sidney BechetKing OliverPaul BarbarinKid OryBunk Johnson και φυσικά ο Louis Armstrong.


Πιο κάτω και για κλείσιμο, απόσπασμα από την ταινία "New Orleans" (Arthur Lubin, 1947), όπου ο Louis Armstrong κι οι λοιποί συνδαιτυμόνες αποχαιρετούν την πόλη ετούτη.


Γ.Π.