Τελείες χωρίς έλεος / Φώτης Φωτίου

Τα φρένα στην άσφαλτο ουρλιάζουν στ' αυτιά μου.
Ο απόκοσμος θόρυβος της τεχνολογίας με φοβίζει.
Ανησυχώ που βάζω τελείες χωρίς έλεος.
Πλησιάζω τώρα τα όρια της εξευγενισμένης πόλης.
Πλησιάζω τα όρια μου.
Και έχω το φεγγάρι στο παράθυρο να με κοιτάει,
Να μ' αποχαιρετά με βρωμόλογα και ερωτικά δίστιχα.
Δύστυχα σπλάχνα, δύστυχης μάνας.
Θυμήθηκα τη Μήδεια, που την έχω στο συρτάρι.
Στρίβω τώρα για τη μεγάλη φυλακή,
το άνδρο της κατσαρίδας,
το σπίτι που δεν έκτισα,
το σπίτι για το οποίο δεν κόπιασα και το λέω δικό μου.
Να θυμηθώ να βγάλω δείκτη.