Μου απομένει η λέξη

[…] Αλίμονο ! Η μουσική και οι μουσικοί δεν ζουν παρά μια ζωή επίπλαστη και κολοβωμένη, στην επιφάνεια των κοινωνιών. Καταδικασμένοι, κι εγώ δεν ξέρω από ποια μοίρα, να φυτοζωούν, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς αναγνώριση, οι καλλιτέχνες βρίσκονται στο έλεος του πρώτου τυχόντα. Και όσο για ό,τι ονομάζουμε θεσμούς, αυτοί δεν επιδεικνύουν για τους καλλιτέχνες περισσότερη μέριμνα απ’ όση τα άτομα. Κι όμως, δεν σφάλλω όταν μιλώ για το αίσθημα που μας εμψυχώνει και που συνιστά την ίδια μας τη ζωή. Δεν σφάλλω όταν ισχυρίζομαι ότι μπροστά σε τέτοια ανέχεια και τέτοια βάσανα, δεν μας περνάει καν απ’ το μυαλό να αναρωτηθούμε αν, σε πείσμα των γεγονότων, και παρά την οδυνηρή εμπειρία που βιώνουμε, θα επιμείνουμε στην παιδική μας πίστη στην τέχνη… […]

Franz Liszt / Δημοσιευμένο στην Gazette musicale de Paris στις 3 Μαΐου του 1835