The Wild Palms / William Faulkner

[...] Χριστούγεννα, είχε πει ο ΜακΚορντ, η αποθέωση της μπουρζουαζίας, η εποχή που με ωραίους μύθους Ουρανοί και Φύση, συμφωνώντας για μια φορά, μας προστάζουν και αξιώνουν απ’ όλους εμάς, που είμαστε σύζυγοι και πατεράδες κάτω απ’ το πετσί μας, όταν μπροστά σ’ ένα βωμό σε σχήμα επιχρυσωμένης φάτνης, ο άνθρωπος μπορεί να γονατίζει ατιμωριτί, μέσα σ΄ ένα όργιο αχαλίνωτης αισθηματικής υποταγής στο μύθο που κατάκτησε το δυτικό κόσμο, όταν επί εφτά μέρες ο πλούσιος γίνεται πλουσιότερος και ο φτωχός φτωχότερος σε αμνηστία: το ασβέστωμα μιας συμφωνημένης βδομάδας αφήνοντας πάλι άγραφη και λευκή μια σελίδα για το χρονικό της νέας, και προς το παρόν ανασαίνοντας σαν άλογο- «να το άλογο» είπε ο ΜακΚορντ- εκδίκηση και μίσος… [...]

[...] Εννοώ εμάς. Την αγάπη, αν προτιμάς. Επειδή αυτό δεν μπορεί να κρατήσει. Δεν υπάρχει θέση γι’ αυτό στον κόσμο σήμερα. Το αποκλείσαμε. Χρειαστήκαμε πολύν καιρό γι’ αυτό, αλλά ο άνθρωπος είναι πολυμήχανος, απεριόριστος σε επινοήματα, κι έτσι απαλλαχτήκαμε τέλος από την αγάπη όπως απαλλαχτήκαμε κι από το Χριστό. Έχουμε το ραδιόφωνο στη θέση της φωνής του θεού, και αντί να’ μαστε υποχρεωμένοι να οικονομούμε συγκινήσεις, επί μήνες και χρόνια, για να’ χουμε κάποια πιθανότητα να τις ξοδέψουμε όλες σε αγάπη, μπορούμε τώρα να τις κάνουμε λιανά και να τις γλεντούμε σε κάθε περίπτερο, οι δυο μαζί, σε τσίχλες ή σε σοκολάτες από το αυτόματο μηχάνημα. Αν ξαναγύριζε σήμερα ο Χριστός, θα’ πρεπε να τον σταυρώσουμε γρήγορα για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και να διατηρήσουμε τον πολιτισμό που φτιάξαμε και υπομείναμε και πεθάναμε γι’ αυτόν στριγκλίζοντας και βλαστημώντας από θυμό, ανικανότητα και τρόμο επί δύο χιλιάδες χρόνια, για να τον δημιουργήσουμε και να τον τελειοποιήσουμε κατ’ εικόνα του ανθρώπου. Η Αφροδίτη, αν ξαναγύριζε, θα’ ταν ένας βρωμιάρης σε κάποιο αποχωρητήριο του υπόγειου σιδηρόδρομου με τη φούχτα του γεμάτη γαλλικές καρτ ποστάλ... [...]