COCK


Ανώμαλο είναι να κατοικείς σε μια χώρα που κατ’ αναλογία πληθυσμού έχει μάλλον τις περισσότερες, σε αριθμό, εκκλησίες απ’ οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη καθώς ασχολείται όσο το δυνατόν λιγότερο γίνεται με την παιδεία των κατοίκων της. Ανώμαλο είναι να θεωρείς αυτονόητο τον οβολό σου κάθε Κυριακή, για ένα κερί που κοστίζει ούτε 5 λεπτά, καθώς βρίσκεις άνευ σημαντικής αιτίας προς θυμό το γεγονός ότι το αρχιερατείο της χώρας σου έχει στην κατοχή του κι ανάμεσα σ’ άλλα, αμάξια πολυτελείας και χλιδάτα ξενοδοχεία. Ανώμαλο είναι να μεγαλώνεις τα παιδιά σου με κομποσκοίνια στο χέρι, σταυρό στον λαιμό και μίσος στην καρδιά. Ανώμαλο είναι να τρέφεις έναν ανθυγιεινό θαυμασμό σε ό, τι είναι αποκλειστικά και μόνο όμοιο με σένα και να βρίζεις με πάθος και μες στην αμάθεια και την απαιδευσιά σου ό,τι είναι υγιεινώς και αυτονοήτως διαφορετικό από σένα. Ανώμαλο είναι να απαξιώνεις τα αυτονόητα της ανθρώπινης ύπαρξης, να χρήζεις τον εαυτό σου ειδήμων ως προς το τι είναι αποδεκτό, επιτρεπτό, προκλητικό και τι όχι για την ανθρώπινη φύση. Ανώμαλο είναι να ασχολείται η εκκλησία με την Τέχνη κι η πολιτική να μην ενδιαφέρεται διόλου γι’ αυτήν. Ανώμαλο είναι να ‘χεις κρεμασμένη περήφανα κι ολόχρονα μια τεράστια σημαία άλλης χώρας στο μπαλκόνι σου αλλά να θες να κάψεις την άλλη, την παγκόσμια και πολύχρωμη. Ανώμαλο είναι να ξέρεις επιλεκτικά την ιστορία σου και να σέβεσαι κατά το δοκούν όπως κρίνεις συμφέρον και καλό για σένα, αναλόγως πάντα περιστάσεως, θέσης, αξιώματος και ενορίας. Ανώμαλο είναι να είσαι μια μικρή ευρωπαϊκή αγροτική κοινότητα, κοντά σε μια πόλη που κάθε καλοκαίρι είναι ένα δημόσιο μπουρδέλο και να μην ενοχλείσαι διόλου μια που «ο τουρισμός φέρνει χρήματα και στις γειτονικές περιοχές, βοηθώντας τις να αναπτυχθούν». Ανώμαλο είναι να είσαι μια μικρή ευρωπαϊκή αγροτική κοινότητα που βρίσκει απολύτως φυσιολογικό να έχει όχι έναν, όχι δύο, όχι πέντε, αλλά δέκα παπάδες. Ανώμαλο είναι να είσαι παθιασμένα περήφανος μόνο για το κολοκάσι σου, αλλά εντόνως απαθής και αδαής ως προς την τέχνη που γεννάται κι υπάρχει στον τόπο σου. Ανώμαλο είναι να ακυρώνεις μια παράσταση ενός θεατρικού έργου νομιζόμενος πως κέρδισες την ακύρωση του πολιτισμού. Ανώμαλο είναι να μην έχεις ανάγκη για πνευματική τροφή πέραν απ’ αυτήν που παρέχεται κάπου ανάμεσα σε χρυσούς σταυρούς και πολυελαίους εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ανάμεσα σε ακροδεξιά φυλλάδια συγγενών και φίλων και σε εγχειρίδια για την ελληνική επανάσταση. Ανώμαλο είναι να επιλέγεις να μην παρακολουθήσεις μια θεατρική παράσταση που αποτελεί σχόλιο για τη στάση της σύγχρονης κοινωνίας απέναντι στο ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας – κι αυτό είναι ανώμαλο, διότι προφανώς, αποδεικνύει πως δεν είσαι, στ’ αλήθεια, μέρος μιας σύγχρονης κοινωνίας. Ανώμαλο είναι να καταδικάζεις οποιεσδήποτε ρατσιστικές συμπεριφορές ενάντια στην διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στην ίδια ανακοίνωση (την μετά εκτάκτου συνεδρίας μάλιστα) να εισηγείσαι στην θέση μιας συγκεκριμένης θεατρικής παράστασης, να πραγματοποιηθεί μια άλλη,  μια οποιαδήποτε άλλη, εκδήλωση. Ανώμαλο είναι ένα έργο που επικεντρώνεται, ανάμεσα σ’ άλλα, γύρω απ’ τα προβλήματα που αφορούν τον άνθρωπο, ο άνθρωπος να δημιουργεί πρόβλημα για το έργο. Ανώμαλο είναι που δεν θα καταλάβεις ποτέ τι εννοεί η Σοφία-Μαρία Κικιλίντζια λέγοντας «Θέλω να μπορώ να κάνω τη δουλειά αυτή που αγαπάω με σεβασμό και πίστη. Να μην χάνω το κουράγιο μου, τη φαντασία μου, τη δημιουργικότητά μου και να μην επηρεάζομαι από εξωτερικούς παράγοντες. Θέλω να μην μένω στάσιμη, ούτε σαν άνθρωπος ούτε σαν ηθοποιός, να ανακαλύπτω νέους δρόμους και νέους τρόπους για να πω αυτό που θέλω να μοιραστώ. Να αποκτήσω τη δική μου φωνή και να μην μένω κολλημένη σε παλιές νόρμες. Θέλω να μην φοβάμαι.» και ο Προκόπης Αγαθοκλέους γράφοντας «Αγάπη, αυτό χρειάστηκε για να διαβάσουμε, για να δουλέψουμε και για να παρουσιάσουμε την παράστασή μας. Αγάπη, Αυτό εισπράξαμε και συνεχίζουμε να εισπράττουμε κάθε βδομάδα που αγαπάμε, θυμώνουμε, μισούμε, λατρεύουμε, ζηλεύουμε, φωνάζουμε, κλαίμε και ερωτευόμαστε επί σκηνής. Αγάπη, Με αυτή θα πορευτούμε.». Ανώμαλο δεν είναι που δεν έχεις ιδέα πως ο Κώστας Σιλβέστρος είναι ο νεαρότερος Κύπριος βραβευμένος σκηνοθέτης ή που το Cock απέσπασε το 2009 το βραβείο Olivier κι ο συγγραφέας του άνθρωπος σημαντικός στον θεατρικό χώρο, ανώμαλο δεν είναι που δεν έχεις ιδέα σε τι αναφέρομαι και ποιοι είναι οι άνθρωποι αυτοί. Ανώμαλο είναι που δεν έδωσες στον εαυτό σου την ευκαιρία να κρατήσει μια θέση στο θέατρο, για να μπορεί να έχει το δικαίωμα να πάρει θέση αργότερα. Ανώμαλο είναι να μην έχεις αγάπη και σεβασμό για το έργο που παράγει ο δίπλα σου, να μην έχεις ανεκτικότητα και κατανόηση για την ταυτότητα του καθενός που δεν είναι εσύ. Ανώμαλο είναι να νομίζεις πως η τέχνη είναι για κείνους τους ανθρώπους του πνεύματος, που όπου πνεύμα σημαίνει αυτομάτως αποδοχή της διαφορετικότητας αλλά ταυτοχρόνως μη αποδοχής των όσων προσβάλουν και κλονίζουν συθέμελα την υπόσταση του ενικού σου. Ανώμαλο είναι που δεν θα καταλάβεις πως η Τέχνη κι ο Πολιτισμός δεν φιμώνονται με ανώμαλα μυαλά κι ανώμαλες αποφάσεις, ίσα-ίσα, χάρην αυτών των ανωμαλιών η ανάγκη τους να υπάρχουν σήμερα, είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Ανώμαλο είναι που ο ενεστωτικός ενικός σου θα ξεθωριάσει καθώς η τέχνη κι ο πολιτισμός θα παραμένουν κληρονομιά για τους πάντες μες στο πάντα του κόσμου.

Κι έτσι για την ιστορία και παραφράζοντας τον Όργουελ, όλοι οι άνθρωποι είναι ανώμαλοι, αλλά μερικοί άνθρωποι είναι πιο ανώμαλοι από τους άλλους.

[Meanwhile, στην Σαουδική Αραβία και μετά από 30 τόσα χρόνια απουσίας, ανοίγουν ξανά τα σινεμά, που μαζί με αρκετά άλλα δημόσια θεάματα είχαν απαγορευτεί την δεκαετία του '80]